Konuya fıkhi olarak baktığımız zaman bir kişi düşünelim ki size bir hediye veriyor, bu kişinin vereceği hediyenin size helal olup olmaması şüphesiz o kişinin o malı temin etme yollarıyla alakalıdır. Eğer size verilen şey bizatihi haram yoldan kazanılmış veya kendisinin haram olduğu biliniyor ise şüphesiz bunu almak caiz olmaz. Ama o kimsenin gelirleri içinde helal ve haram olanlar varsa size verdiğinin de haram olduğuna dair bir bilginiz yoksa ve helal harama galib (daha fazla) ise helalden alma niyeti ile onu almanıza herhangi bir mahsur lazım gelmez.
Hakikatte haram paranın sahibi belliyse sahibine verilir. Eğer sahibi beli değilse amme menfaatine sarf edilir.
Medrese ve diğer hayır müesseseleri olsun bu bağlamda amme olduğu için haramiyet şahsa ait olur, buradaki kuruma haram söz konusu olmaz. Kazancının ekserisi helal olan bir kimsenin sana getirmiş olduğu bir hediyeyi helale itikad ederek alman caizdir. “Ben almıyorum, almamaktaki gayem de budur” şeklinde anlatarak tebliğ olacaksa, vicdan rahatlamasının da önüne geçilecekse ve “zaman geçtikçe de kendini geri tutmaya sebebiyet verecekse” o zaman Müslümana yaraşan onu almamasıdır. Bu noktada sıla-i rahmi kesmemekle beraber kazancında problem olduğu için ben senin ekmeğini yemem, çayını içmem tarzı takınılmalıdır. Lakin bu eylem karşı tarafla bağların tamamıyla kopmasına sebep olacaksa buna da gidilmez.
