İslâm’a göre fetva Kur’an ve Sünnet esas alınarak verilir; İmâm-ı Âzam Ebû Hanîfe’ye göre fetva vermek ise Kur’an’ı bir kenara bırakmak değil, Kur’an ve Sünnet’i ehil bir âlimin usûlüyle anlamak demektir.
İmam-ı Azam Ebu Hanife kendi görüşlerini vahiy yerine koymamış, aksine “Sözüm Kur’an ve Sünnet’e aykırıysa onu terk edin” diyerek bağlayıcılığın yalnızca Allah ve Resûlü’ne ait olduğunu açıkça ifade etmiştir.
Bu nedenle dinî açıdan doğru olan yaklaşım, “Kur’an’a göre mi, Ebû Hanîfe’ye göre mi?” şeklinde bir karşıtlık kurmak değil; Kur’an ve Sünnet’i doğrudan hükme bağlayacak ilmî yeterliliği olmayan kimselerin, bu kaynakları en sağlam yöntemlerle yorumlamış mezhep imamlarını rehber edinmesidir.
Aksi hâlde herkesin Kur’an’ı kendi anlayışına göre yorumlaması, dinî kaos ve yanlış hükümlere yol açar. Bu yüzden fetva aslen Kur’an’a göredir, uygulamada ise İmâm-ı Âzam gibi büyük müctehidlerin yolu ile verilir; bu da İslâm’ın ilim ve istikrar ilkesine uygundur.
